هنر می‌تواند زبان مشترک نسل‌ها باشد

به گزارش پایگاه خبری سیمین ، برج میلاد در شامگاه ۲۶ آبان به قلب تپنده ی جشنواره بدل شد.

نورهای درخشان دکورهای مینیمال و معنادار و حضور پرشور هنرمندان فضایی باشکوه ساخت.

جشنواره ۲۵ با محوریت «مصرف مسئولانه انرژی» و «زیست آگاهانه» با شعار اندازه نگه دار که اندازه نکوست در اختتامیه‌اش توانست این پیام را نه فقط در آثار بلکه در حال و هوای مراسم نیز جاری کند.

هنرمندان و بازیگران سرشناس همچون رضا عطاران، مهراوه شریفی نیا، کمال تبریزی ،کیانوش عیاری، امیرعلی نبویان و چهره‌های ماندگار فرهنگ و هنر ایران مانند استاد شفیعی کدکنی،همایون شجریان ،و احسان عبدی‌پور در این مراسم گرد هم آمدند.

حضور آنها نشان داد دغدغه‌های زیست محیطی توانسته است هنرمندان را گرد هم بیاورد.

هر اثر بازتابی از نگاه خلاقانه به موضوع اندازه نگه داشتن و زیست مسئولانه بود از فیلم‌های مستند گرفته تا نقش های هنری و روایت‌ها.

موسیقی زنده و پرمفهوم علیرضا اعصار اجراهای کوتاه و سخنرانی هنرمندان همه در خدمت پیام اصلی جشنواره یادآوری کردند که هنر می‌تواند راهی برای تغییر الگوهای مصرف و با زاندیشی در سبک زندگی باشد.

این جشنواره فقط یک رویداد هنری نبود بلکه دعوتی به مسئولیت پذیری جمعی بود در جهانی که منابع طبیعی در معرض تهدیدند جشنواره ۲۵ نشان داد که هنر می‌تواند زبان مشترک نسل‌ها باشد.

جشنواره در بخش‌های مختلفی اعم از کودک و نوجوان ،عکس، فیلم، مستند و فیلم کوتاه برگزار شد که برگزیدگان هر بخش جوایزی را که توسط هیئت داوران در نظر گرفته شده بود دریافت کردند در میان آیتم‌ها از مفاخر و هنرمندان بزرگی همچون استاد شفیعی کدکنی که یکی از بزرگترین شاعران و پژوهشگران ادبیات و استاد ممتاز دانشگاه تهران است تقدیر و تشکر به عمل آمد.

علیرضا عصار هم با اجرای زنده شعر معروف به کجا چنین شتابان اثر استاد شفیعی کدکنی و پیانو نوازی زنده ارادت خود را به این استاد گرامی بیش از پیش نشان داد.

همایون شجریان نیز لوح زرین خود را از دستان استاد محمدرضا شفیعی کدکنی دریافت کرد زمانی که همایون شجریان کنار استاد محمدرضا شفیعی کدکنی ایستاد تماشاچیان نیز ایستادند و انگار زمان هم لحظه‌ای ایستاد.

در میان تقدیر و تشکرها حمید جبلی بازیگر سرشناس و معروف سینمای ایران با کنایه ،گفت :از آنجایی که می‌دانیم شرایط آب و برق و مسائل دیگر چگونه است پس بخواهید یا نخواهید ما خودمان اندازه‌مان را نگه می‌داریم.

از زیباترین بخش‌های این جشنواره تقدیر و تشکری بود که از سیم بانان به عمل آمد کسانی که شاید عده ی اندکی از حضور چنین افرادی با این شغل آگاه باشد.

افرادی که جان بر کف بالای دکل‌های برق فشار قوی می‌روند و برای آبادی ایرانمان تلاش می‌کنند.

امیرعلی نبویان نویسنده ،مجری و بازیگر ایرانی که با قصه‌گویی و اجرای متفاوتش معروف شد با اشاره به تالاب انزلی خود را سفیر تالاب خوانده و گفت گاهی اتفاقات طبیعی باعث از دست رفتن سرمایه‌های ملی می‌شوند اما بخش بزرگی از دلایل نابودی تالاب انزلی انسانیست.

دفن فاضلاب ،ساخت موج شکن‌های غیر اصولی ،بستن دهانه تالاب و قطع ارتباط تالاب و دریای خزر امری انسانی است.

نبویان در سخنان خود از هنرمندان و مردم تقاضا کرد که به داد تالاب انزلی برسند زیرا این تالاب محل رزق و روزی مردم انزلی می‌باشد.

وی گفت تالاب انزلی میراث ملی ثبت شده در یونسکو است، این تالاب سرمایه ملی است که باید به دادش رسید.

در این میان چیزی که عمیقاً مرا تحت تاثیر قرار داد نمایش موزیک ویدیو مستند احسان عبدی‌پور کارگردان و فیلم نامه نویس با همان روایت‌های اجتماعی بومی جنوب ایران و خوانش خاص و لهجه شیرین اهوازی‌اش بود.

عبدی‌پور بعد از دریافت جایزه برای فیلم مستندش گفت با خودم فکر کردم که احسان تو پولت را گرفته‌ای اگر بدون دریافت مزد کاری می‌ساختی و جایزه می‌گرفتی ارزش داشت.

الهام محمدزاده هم با فیلم اتاق که با نگاه انسان دوستانه‌اش به زندگی مردم بی‌دفاع در جشنواره شرکت کرده بود برنده دریافت جایزه شد.

این جایزه برای من صدای زن فیلمساز ایرانی بود که در جشنواره شنیده شد و نشان داد حتی یک فیلم کوتاه می‌تواند دریچه‌ای باشد به جهان درونی انسان.

اختتامیه جشنواره‌ها معمولاً فرصتی برای جمع‌بندی و قدردانی از تلاش هنرمندان و برگزار کنندگان است.

این مراسم می‌تواند به‌عنوان لحظه‌ای نمادین، نشان‌ دهنده‌ی مسیر طی‌ شده و چشم‌انداز آینده باشد.

اگر طراحی و اجرا با دقت انجام شود، اختتامیه نه‌تنها معرفی برندگان، بلکه فرصتی برای بازتاب ارزش‌های فرهنگی و هنری جشنواره خواهد بود